[ احمد شاملو]

من به هیات "ما" زاده شدم
به هیات پر شکوه انسان
تا در بهار گیاه به تما شای رنگین کمان پروانه بنشینم
غرور کوه را دریابم و هیبت دریا را بشنوم
تا شریطه ی خود را بشناسم و جهان را به قدر همت و فرصت خویش معنا دهم
که کارستانی از این دست
از توان درخت و پرنده و صخره و آبشار
بیرون است.

انسان زاده شدن تجسد وظیفه بود:
توان دوست داشتن و دوست داشته شدن
توان شنفتن
توان دیدن و گفتن
توان اندوهگین و شادمان شدن
توان خندیدن به وسعت دل.توان گریستن از سویدای جان
توان گردن به غرور بر افراشتن در ارتفاع شکو ه ناک فروتنی
توان جلیل به دوش بردن بار امانت
و توان غمناک تحمل تنها ئی
تنها ئی
تنها ئی
تنها ئی عریان.

انسان
دشواری ی وظیفه است.

,

[????????]