[به آن روح سرکش ، او که قرار را در بی قراری یافت ]

واژه هایش را
دلاک بزرگ
ذره ذره
لخت کرده

پایش
باید قطع شود
تا برای چاپ شدن
زنده بماند

رگ هایش
از ایستادن
در تنفس تنگ هوای امروز
کبود و پوسیده اند

وزنش
از گرسنگی زمانه
اٌفت کرده

زبانش
کهنه و کبود
لای دندانهای پوسیده
ورم کرده

ذهنش
بی هوش
در هندسه اغماء
پرواز می کند

جسمش
در امتداد سطرها
از توجیه کلمات ممنوع
تب کرده بر کاغذ

نفسش
از یک مصرع بی رمق
تا مصرع دیگر
شکسته

گاه ناگاه
آهنگ تنش در صرع درد
می لرزد

پلک هایش را
با جوهر خام و
سیاه چشم هایش
بسته

آرام گاه
رمزی را
زیر لب ها ی داغ
زمزمه می کند
...
هجده سال می گذرد

شعر
تنها ست

قلبش هنوز می زند!

,

[????????]